Wielu z nas nauczyło się udawać bardzo wcześnie.
Że wszystko jest w porządku.
Że „dam radę”.
Że nic się nie stało.
Udawanie często nie jest kłamstwem wobec innych.
Jest sposobem przetrwania.
Mechanizmem, który pozwalał funkcjonować wtedy, gdy nie było przestrzeni na prawdę o emocjach.
Z czasem jednak to, co miało chronić, zaczyna oddzielać.
Od siebie.
Od własnych uczuć.
Od realnych potrzeb.
Dojrzałość emocjonalna nie zaczyna się wtedy, gdy mamy gotowe odpowiedzi.
Zaczyna się wtedy, gdy przestajemy udawać, że ich nie potrzebujemy.
To moment, w którym pozwalasz sobie przyznać:
„nie wiem”,
„jest mi trudno”,
„czuję coś, czego nie rozumiem”.
Bez wstydu.
Bez umniejszania.
Bez potrzeby natychmiastowego ogarniania się.
Kiedy kończy się udawanie, zaczyna się kontakt.
Z tym, co prawdziwe.
Z emocjami, które do tej pory były spychane na bok.
Z ciałem, które w końcu może przestać trzymać napięcie.
Dojrzałość emocjonalna to zgoda na bycie niedoskonałą.
Na bycie w procesie.
Na mówienie „tak” temu, co jest — zamiast ciągłego zakładania masek.
I paradoksalnie właśnie wtedy pojawia się więcej spokoju.
Bo nie trzeba już niczego udowadniać.
Wystarczy być obecnym i uczciwym wobec siebie.
Jeśli czujesz ,że jesteś gotowa na zmiany, zapraszamy na bezpłatna konsultację.
