uzależnienie

Możesz mieć 30, 40, 50 lat… a nadal żyć jakbyś miała 7.
Z nieśmiałością, która jest echem tamtego: „Nie przeszkadzaj.”
Z poczuciem winy, które mówi: „Musisz być grzeczna, żeby zasłużyć.”
Z wewnętrzną walką o uwagę i miłość – bo wtedy jej zabrakło.
Ale dziś już nie jesteś dzieckiem.
Dziś możesz wybrać siebie. Zobaczyć, że to nie ty byłaś problemem – tylko system, w którym dorastałaś.
Ten artykuł pomoże ci zrozumieć, jak przestać żyć cudzymi ranami i zacząć tworzyć życie na własnych zasadach.

Szczerość jest trudna.
Boisz się, że kogoś zranisz.
Boisz się, że ktoś cię odrzuci.
Że zostaniesz niezrozumiana.
Ale brak szczerości boli bardziej – Ciebie i wszystkich dookoła.
W tym tekście pokazuję, dlaczego warto mówić prawdę, nawet jeśli drżą Ci ręce.
Bo bez szczerości nie ma prawdziwego życia. I nie ma prawdziwej Ciebie!!!

Czujesz wstyd, kiedy prosisz o pomoc.
Winę, kiedy mówisz „nie”.
Strach, kiedy chcesz coś zmienić.
I myślisz: „To ze mną coś jest nie tak.”
Ale czy na pewno?
Wiele z naszych emocji, reakcji i przekonań… nie należy do nas.
To historie naszych rodziców, dziadków, środowiska.
W tym wpisie pokazuję, jak rozpoznać, co jest naprawdę Twoje – i jak zacząć budować własną historię.

Czujesz coś… i od razu wierzysz, że to prawda.
Czujesz złość — więc myślisz, że ktoś naprawdę Cię skrzywdził.
Czujesz lęk — więc myślisz, że coś złego na pewno się wydarzy.
Czujesz wstyd — więc myślisz, że nie jesteś wystarczająca.
A prawda jest taka, że emocje są tylko… emocjami.
To sygnały, które mówią ci: „zatrzymaj się i posłuchaj”, ale to nie zawsze cała prawda o Tobie ani o świecie.
Problem w tym, że kiedy jesteś w chaosie — Twoja głowa dopowiada do tych emocji swoje historie.
I zaczynasz w nie wierzyć.
Bo nigdy nie nauczyłaś się, jak patrzeć na nie z dystansu.
W tym wpisie pokazuję, jak dzięki pracy nad sobą i medytacji możesz przestać ślepo wierzyć w swoje emocje.
Jak możesz nauczyć się je rozpoznawać, zamiast w nich tonąć.
Jak dzięki wyciszeniu zobaczyć, że to, co czujesz, nie musi sterować całym Twoim życiem.

„Z tobą zawsze coś nie tak.”
„Nie przesadzaj.”
„Inni mają gorzej.”
Jeśli te zdania wciąż słyszysz w głowie — wiedz, że nie są prawdą.
To echo przeszłości. Echo niewypowiedzianego bólu Twojej matki — które nie należy już do Ciebie.
Byłaś dzieckiem, które zasługiwało na miłość. Bezwarunkową.
Nie dostałaś jej? To bolało. I wciąż boli.
Ale wiesz co?
Nie musisz już żyć dalej jej głosem.
Nie musisz nosić tego ciężaru.
Bo to nie Twoja wina — ale to może być Twój moment, żeby wybrać inaczej.
Dorosłość to nie bunt wobec matki.
To miłość wobec siebie.

Lęk nie jest twoim wrogiem.
Choć tak go traktujesz.
Próbujesz go uciszyć, wypchnąć, zagłuszyć.
Ale im bardziej go odpychasz — tym głośniej krzyczy.
Bo lęk nie przyszedł Cię zniszczyć.
Przyszedł, żeby coś Ci powiedzieć.
W tym wpisie pokazuję, jak zacząć słuchać swojego lęku zamiast z nim walczyć — i jak to zmienia wszystko.