DDA

Większość ludzi myśli, że uraza to coś dużego. Trauma z dzieciństwa. Zdrada. Wielka niesprawiedliwość.
Ale prawda jest taka, że życie nie składa się z wielkich uraz. Składa się z tych malutkich.
Ze słów, które zabolały.
Z sytuacji, w których poczuliśmy się pominięci, nieusłyszani, potraktowani niesprawiedliwie.
Z drobnych uwag, gestów, spojrzeń.
Z momentów, które zlekceważyliśmy, tłumacząc sobie: „to nic takiego”.
Ale to właśnie te drobne zranienia tworzą emocjonalny ciężar, który nosimy latami.

7 kroków do życia bez alkoholu Metoda „7 kroków” nie kończy się na zerwaniu z nałogiem. Jej celem jest stworzenie życia pełnego wartości, zdrowia i satysfakcji. Dzięki niej nie tylko przestajesz pić, ale również budujesz siebie na nowo, krok po kroku, dzień po dniu. Dlaczego metoda „7 kroków” działa? Systematyczność: Każdy krok ma swoje miejsce w procesie zmiany. Praktyczność: Metoda opiera się na konkretnych działaniach, które można wdrożyć od razu.

Co to znaczy „DDD”?
DDD – czyli Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych – to osoby, które dorastały w środowisku, gdzie nie było emocjonalnego bezpieczeństwa, a relacje rodzinne opierały się na chaosie, lęku, nadmiernej kontroli lub odrzuceniu.
Rodzina dysfunkcyjna nie zawsze wyglądała jak z dramatu filmowego.
Czasem to dom, w którym:
-nikt nie rozmawiał o emocjach,
-dzieci były ignorowane lub zawstydzane,
-rodzice mieli problemy psychiczne,
-była przemoc (nie tylko fizyczna, ale np. pasywna agresja, oziębłość, milczenie),
-dzieci musiały być „dorosłe” dużo za wcześnie.
DDD to nie diagnoza, ale zestaw doświadczeń, które miały wpływ na to, jak dziś myślisz, czujesz i budujesz relacje.

Czym jest DDA?
DDA – Dorosłe Dzieci Alkoholików – to termin określający osoby, które wychowywały się w rodzinie z problemem alkoholowym. Ale ważne:
To nie jest etykieta ani diagnoza kliniczna.
To zestaw mechanizmów przetrwania, które dziecko wykształca, żeby poradzić sobie z chaosem, napięciem i brakiem przewidywalności.
Nie musiała być przemoc, bieda, czy awantury.
Czasem rodzic po prostu znikał emocjonalnie, pił „po cichu”, a dziecko i tak dorastało w lęku, niepewności i samotności.