DDA

Nie musisz zdrowieć sam/sama.
W procesie zdrowienia emocjonalnego i psychicznego często skupiamy się tylko na pracy nad sobą.
To ważne — ale równie ważne jest to, kogo masz wokół siebie.
Bo wsparcie społeczne to coś więcej niż „miły dodatek”.
To fundament.
Grupa wsparcia daje ci poczucie, że nie jesteś sama w tym, co czujesz.

Rodzina może być bezpieczną przestrzenią, w której uczysz się mówić o emocjach.

Przyjaciele wnoszą oddech, zrozumienie i chwilę radości w trudnym czasie.
W nowym wpisie na blogu opowiadam o tym:

jak ważne jest wsparcie innych ludzi,

jak z niego mądrze korzystać,

i jak budować relacje, które cię wzmacniają, zamiast osłabiać.

Wydaje Ci się, że „to już było, nie wracam do tego”?
Prawda jest taka: dopóki uraza nie zostanie przepracowana – ona nadal żyje w Tobie.
🔹 To emocjonalna rana, która wraca w reakcjach, w relacjach, w ciele.
🔹 Im bardziej udajesz, że jej nie ma – tym mocniej boli.
🔹 Aż pewnego dnia orientujesz się, że Twoje dziś wciąż jest naznaczone przez wczoraj.
Dlatego warto je rozpisać.
Nie po to, żeby rozdrapywać rany.
Ale żeby zobaczyć jasno:
– kto lub co mnie zraniło,
– co wtedy poczułam,
– co z tego noszę do dziś,
– i jak ta sytuacja wpływa na moje obecne życie.
Bo dopóki rana jest mgłą, nic z nią nie zrobisz.
Ale kiedy zobaczysz ją na kartce – nagle zaczynasz rozumieć. A to pierwszy krok, by ją uzdrowić.

Często próbujemy naprawiać swoje życie „w głowie”. Ale głowa kłamie. Tłumaczy. Usprawiedliwia. A ciało? Ciało nie kłamie nigdy. Ściska cię w gardle, kiedy nie mówisz prawdy. Napina kark, gdy znowu zgadzasz się na coś, czego nie chcesz. Zaczyna chorować, gdy za długo udajesz, że wszystko jest w porządku.
W tym artykule opowiadam o tym, jak odzyskać kontakt z mądrością swojego ciała. Bo ono pamięta więcej, niż ci się wydaje. I potrafi Cię poprowadzić… jeśli tylko przestaniesz go uciszać.

Myślisz, że to świat cię rani? Że ludzie są nieczuli, sytuacje niesprawiedliwe, a życie zbyt trudne?
Zatrzymaj się.
Czasem to nie świat Cię boli.
Czasem, a nawet bardzo często to Twoje niezabliźnione rany sprawiają, że zwykły dotyk odbierasz jak cios.
Bo coś w Tobie nadal krwawi.
W tym artykule pokazuję, jak to rozpoznać – i jak odzyskać spokój bez zmieniania całego świata.

Wydaje ci się, że jeśli o nich nie mówisz — znikną.
Że jeśli je przyciszysz — przestaną krzyczeć.
Ale ignorowane emocje nie odchodzą.
One zostają.
W Twoim ciele. W głowie. W sercu.
I kiedyś i tak znajdą sposób, żeby się upomnieć.
W tym tekście pokazuję, dlaczego nie warto ich uciszać — i jak zacząć z nimi rozmawiać.

Masz wrażenie, że ostatnio „nic Ci się nie chce”? Że odkładasz wszystko na później, a potem obwiniasz się, że jesteś leniwa i niewystarczająca?
A co jeśli to wcale nie lenistwo? Co jeśli jesteś po prostu wykończona?
Nie fizycznie – ale psychicznie.
Zmęczona własnym wewnętrznym krytykiem.
Zmęczona udowadnianiem, że jesteś coś warta.
Zmęczona presją, oczekiwaniami i myślami, które nie dają spokoju.
W tym artykule pokażę Ci, dlaczego „lenistwo” to często krzyk Twojej psychiki o odpoczynek i jak zacząć zmieniać swoją relację z samą sobą.
Bo może nie potrzebujesz bata – tylko troski.
I może nie jesteś słaba – tylko przytłoczona.
To tekst, który pomoże Ci spojrzeć na siebie z łagodnością – i zacząć odpuszczać to, co Cię niszczy.