BLOG

„Nie wiem, co we mnie wstąpiło… Dlaczego aż tak mnie to ruszyło?”
Tak często mówimy po wybuchu złości.
Ale prawda jest taka: gniew nigdy nie bierze się znikąd.
To nie „Twoja wina” i nie „zły charakter”.
Gniew to sygnał. Posłaniec.
Mówi Ci, że coś w Tobie zostało zranione. Że ktoś przekroczył granicę. Że w środku nosisz ból, którego jeszcze nie przepracowałaś.
Bo gniew nie musi być Twoim wrogiem. Może stać się Twoim sprzymierzeńcem. Nie tłum go. Nie bój się go. Naucz się go rozumieć.

Myślisz, że to lęk.
Boisz się, kiedy stawiasz granice.
Boisz się, kiedy ktoś Cię rani.
Boisz się, kiedy coś w Tobie się buntuje.
Ale… może to wcale nie lęk?
Może to złość.
Tylko tak długo chowana, że już nawet jej nie rozpoznajesz.
W tym wpisie pokazuję, jak pod pozorem lęku często ukrywa się niewyrażony gniew – i jak nauczyć się go wreszcie poczuć i uwolnić.

Męczą cię ludzie?
Masz wrażenie, że wszyscy cię zawodzą?
Że mogliby bardziej się starać, bardziej się domyślać, bardziej cię szanować?
Może to nie oni są problemem.
Może to twoje oczekiwania wobec nich sprawiają, że ciągle się rozczarowujesz.
W tym wpisie pokazuję, jak odpuścić iluzję, że ludzie powinni być inni — i jak odzyskać spokój w sobie, niezależnie od tego, co robią inni.

Wszyscy chcemy zmiany.
Chcemy czuć się lepiej. Żyć spokojniej. Być bardziej sobą.
Ale wciąż czekamy…
Na lepszy moment. Na cud. Na magiczną tabletkę, która wszystko naprawi.
Tyle że ona nie istnieje.
Bo zmiana nie przychodzi do tych, którzy czekają.
Przychodzi do tych, którzy zaczynają działać – nawet jeśli się boją.
W tym tekście opowiadam, jak zrobić pierwszy krok i dlaczego to ty jesteś tą osobą, na którą czekasz.

Na początku jesteś wyjątkowa. Potem już tylko „przewrażliwiona”, „gorsza”, „niewystarczająca”.
To nie przypadek. To schemat. Toksyczny partner powoli programuje twoją samoocenę tak, żebyś przestała wierzyć we własne uczucia, granice i wartość.
Ale to wcale nie znaczy, że jesteś taka, jak on mówi.
W tym wpisie pokazuję, jak subtelnie niszczy twoją pewność siebie — i jak ją odbudować krok po kroku.
Bo nie jesteś złamana. Po prostu zapomniałaś o sobie.

Nie każda cisza jest spokojem.
I nie każdy uśmiech jest szczęściem.
Często to tylko maska, za którą ukrywają się emocje, na które nigdy nie pozwolono nam sobie pozwolić.
W tym wpisie pokazuję, czym są zamrożone emocje, dlaczego mylimy je z dojrzałością – i jak zacząć w końcu żyć naprawdę, a nie tylko „wyglądać dobrze”.