Żyjemy w świecie, który uczy nas, że zawsze trzeba iść dalej.
Szybciej.
Mocniej.
Skuteczniej.
Że wartość człowieka mierzy się tempem, efektami i widocznym ruchem.
Zatrzymanie się w takim świecie bywa postrzegane jak porażka.
Jak brak ambicji.
Jak cofanie się.
A jednak wiele najważniejszych momentów w życiu nie wydarza się w biegu.
Nie przychodzą wtedy, gdy wszystko pchamy do przodu siłą.
Przychodzą w ciszy.
W pauzie.
W chwilach, gdy przestajemy udawać, że mamy jeszcze zapas energii.
Zatrzymanie się nie oznacza rezygnacji z marzeń ani z drogi.
Oznacza sprawdzenie, czy ta droga nadal jest nasza.
Czy to, co robimy każdego dnia, naprawdę nas zasila, czy tylko wyczerpuje.
Często to ciało jako pierwsze wysyła sygnały.
Zwalnia tempo.
Daje zmęczenie, napięcie, rozproszenie.
Głowa długo jeszcze próbuje iść dalej, bo „tak trzeba”, bo „inni dają radę”, bo „to nie jest moment na odpoczynek”.
Ale zmęczenie bardzo rzadko jest lenistwem.
Częściej jest informacją.
Że coś zostało zbyt długo pominięte.
Że jakieś emocje czekają na zauważenie.
Że granice zostały przesunięte za daleko.
Zatrzymanie się daje przestrzeń, której nie da się stworzyć w biegu.
Przestrzeń na poczucie tego, co naprawdę się dzieje.
Na emocje, które były odkładane „na później”.
Na decyzje, które dojrzewały w tle, ale nie miały warunków, by się ujawnić.
To właśnie w pauzie zaczyna się kontakt ze sobą.
Bez presji.
Bez ocen.
Bez potrzeby natychmiastowej zmiany.
I paradoksalnie to wtedy bardzo często pojawia się prawdziwy ruch.
Nie nerwowy.
Nie chaotyczny.
Nie wynikający z lęku, że „zostanę w tyle”.
Tylko ruch świadomy.
Spójny.
Zgodny z tym, co naprawdę ważne.
Czasem największym krokiem naprzód nie jest kolejne działanie.
Jest nim zatrzymanie się i uczciwe spojrzenie na siebie.
I danie sobie czasu na zmiany.
Jeśli czujesz ,że jesteś gotowa na zmiany, zapraszamy na bezpłatna konsultację.
