O odejściu od osoby uzależnionej i odnalezieniu siebie.
To jedno z najtrudniejszych zdań, jakie może wypowiedzieć osoba, która kochała kogoś uzależnionego:
„Nie mogłam go uratować.”
W tym zdaniu jest żal.
Jest bezsilność.
Jest rozpacz.
Jest niewyrażona przez lata złość.
Jest pęknięcie serca, które próbowało dźwigać coś, czego nigdy nie powinno.
Ale jest tam też prawda.
Prawda, którą widzisz dopiero po czasie.
Prawda, która boli — ale uwalnia:
Nie mogłam go uratować, bo to nie była moja rola.
Ale mogłam ocalić siebie.
Próbowałam wszystkiego
Rozmów.
Tłumaczeń.
Prośby.
Ultimatum.
Ratowania.
Ukrywania.
Odpuszczania.
Stawania na palcach.
Przyjmowania winy.
Dźwigania jego emocji.
Naprawiania konsekwencji.
Czekania.
Wiary w obietnice.
Wybaczania.
Tkwienia.
I przez długi czas myślałam, że jeśli zrezygnuję z ratowania — to znaczy, że się poddaję.
Że jestem słaba.
Że go zostawiam.
A przecież ja nigdy nie miałam takiej mocy.
Nie mogłam go uratować.
Bo nikt nie może uratować kogoś, kto tonie, ale nie chce wyciągnąć ręki.
Miłość nie zmienia osoby uzależnionej. Konsekwencje zmieniają.
Ta prawda jest brutalna.
Wbrew temu, w co chcemy wierzyć:
● nie zmienia go Twoje poświęcenie,
● nie zmienia go Twoja cierpliwość,
● nie zmienia go ilość łez,
● nie zmienia go ilość szans,
● nie zmienia go to, że „zrobiłaś wszystko”.
Zmiana zaczyna się dopiero wtedy, gdy on staje twarzą w twarz z własnym bólem.
Z własną odpowiedzialnością.
Z własnymi konsekwencjami.
A Twoje ratowanie — te wszystkie próby łagodzenia, ukrywania, naprawiania — tylko odsuwa ten moment.
To nie jest miłość.
To jest współuzależnienie.
**Najtrudniejszy moment? Zrozumieć, że odejście nie jest zdradą.
Odejście jest ochroną życia.**
Kiedy zostajesz z osobą uzależnioną, płacisz cenę, której nikt nie widzi:
● tracisz siebie,
● tracisz spokój,
● tracisz zdrowie,
● tracisz swoje granice,
● tracisz swoje poczucie wartości,
● tracisz swoje marzenia,
● tracisz swoje lata.
Odejście nie jest karą.
Odejście jest aktem odwagi.
Jest momentem, w którym mówisz:
„Wybieram siebie. Wybieram życie.”
I nie jest to wybór przeciwko niemu.
To wybór za sobą.
Ocaliłam siebie dopiero wtedy, kiedy zrozumiałam, że jego życie nie może kosztować mojego.
To jest moment przełamania.
Moment, w którym zaczynasz rozumieć, że:
● nie jesteś odpowiedzialna za jego picie,
● nie jesteś odpowiedzialna za jego wybuchy,
● nie jesteś odpowiedzialna za jego decyzje,
● nie jesteś odpowiedzialna za jego zdrowienie.
Tak, możesz wspierać.
Możesz motywować.
Możesz rozmawiać.
Możesz kochać.
Ale nie możesz żyć za niego.
Nie możesz zdrowieć za niego.
Nie możesz ponosić konsekwencji, które należą do niego.
I właśnie wtedy, kiedy uwalniasz się z tej fałszywej odpowiedzialności — zaczynasz wracać do życia.
**Ocalenie siebie nie polega na odejściu od miłości.
Polega na odejściu od cierpienia.**
Można kochać i odejść.
Można kochać i nie ratować.
Można kochać i powiedzieć „to koniec”.
Można kochać i wybrać siebie.
Bo miłość do niego nie może być większa niż szacunek do siebie.
I dopiero kiedy wybierasz siebie — zaczynasz naprawdę żyć.
Zaczynasz oddychać.
Zaczynasz czuć.
Zaczynasz wracać.
Ocalić siebie to nie znaczy przestać kochać.
To znaczy zacząć kochać siebie.
Jeśli czujesz ,że jesteś gotowa na zmiany, zapraszamy na bezpłatna konsultację.
